We kunnen deze wereld verheffen, zelfs in quarantaine

Nieuwe religieuze bewegingen krijgen zelden eer voor hun humanitaire werk. Een illustratief geval is de Kerk van Scientology tijdens de COVID-19-pandemie in 2020. Tegenstanders gebruikten de epidemie als een gelegenheid om Scientology ervan te beschuldigen complottheorieen te verspreiden en antivirusvoorzorgsmaatregelen niet te respecteren. In feit interpreteerden scientologen de epidemie door de lens van L. Ron Hubbards theorie van gevaarlijke omgevingen, namen ze snel de modernste voorzorgsmaatregelen aan en verspreidden ze miljoenen boekjes die leerden hoe men hygiene doeltreffend beschermt en hoe maskers, handschoenen en ontsmettingsmiddelen worden gebruikt. De Vrijwillige Ministri van Scientology organiseerden massale humanitaire activiteiten, die door burgemeesters en andere autoriteiten in verschillende landen werden geprezen. Daarbij waren ze ervan overtuigd dat ze niet alleen hun medemensen hielpen, maar ook beslist op weg gingen naar een betere, herstelde planeet.

Rosita Soryte, die ruime ervaring heeft met de problemen van humanitaire hulp in crisistijd door regeringen, internationale organisaties en NGO’s, en die in het bijzonder heeft bestudeerd hoe religieus geinspireerde NGO’s werken, verkent de reactie van Scientology op COVID-19 via vrijwilligerswerk, de verspreiding van literatuur, ontsmetting en de productie van muziekshows die miljoenen bereikten, met als doel een goed te bieden dat niet minder wezenlijk is dan maskers of ontsmettingsmiddelen: hoop.

Ze bekritiseert de antisekte-interpretatie van deze inspanningen als propaganda of proselitisme en toont aan hoe ze diep geworteld zijn in zowel de theologie van L. Ron Hubbard als de levensstijl die scientologen over de hele wereld hebben aangenomen.

Rosita Soryte trad in 1992 toe tot het ministerie van Buitenlandse Zaken van Litouwen en werkte 25 jaar als diplomaat, onder andere bij de UNESCO in Parijs en de Verenigde Naties in New York. In 2011 was ze vertegenwoordiger van het Litouwse voorzitterschap van de OVSE bij het Bureau voor Democratische Instellingen en Mensenrechten in Warschau. In 2012-2013 voorzat ze de werkgroep Humanitaire Hulp van de Europese Unie namens het Litouwse voorzitterschap van de Europese Unie. Ze heeft een bijzondere belangstelling voor religievrijheid en voor vluchtelingen die hun land ontvluchten vanwege religieuze vervolging; ze is medeoprichter en voorzitter van ORLIR, het Internationaal Observatorium voor Religievrijheid van Vluchtelingen, en lid van het wetenschappelijk comite van FOB, de Europese Federatie voor Vrijheid van Overtuiging. Ze is ook auteur van verschillende artikelen en boekhoofdstukken over religievrijheid en religieus geinspireerde humanitaire initiatieven.